تو را برای دوست داشتن دوست می دارم

      تو را به جای همه کسانی که دوست نداشته ام دوست می دارم  

     برای اشکی که خشک شد و هیچ وقت نریخت

      لبخندی که محو شد و هیچ گاه نشکفت دوست می دارم

      تو را به خاطر خاطره ها دوست می دارم

      تو را به جای همه کسانی که ندیده ام دوست می دارم

      تو برای لبخند تلخ لحظه ها

      پرواز شیرین خا طره ها دوست می دارم

      تورا به اندازه ی همه ی کسانی که نخواهم دید دوست می دارم

      اندازه قطرات باران ، اندازه ی ستاره های اسمان دوست می دارم

      تو را به اندازه خودت ، اندازه ان قلب پاکت دوست می دارم

      تو را برای دوست داشتن دوست می دارم

      تو را به جای همه ی کسانی که نمی شناخته ام ...دوست می دارم

      تو را به جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام ...دوست می دارم

      تو را به خاطر دوست داشتن...دوست می دارم

      تو را به جای تمام کسانی که دوست نمی دارم...دوست می دارم

حسرت همیشگی 

*تو به من خنديدي و نمي دانستي

من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم

باغبان از پي من تند دويد

سيب را دست تو ديد

غضب آلود به من کرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتي و هنوز،

سالهاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان مي دهد آزارم

و من انديشه کنان غرق در اين پندارم

که چرا باغچه کوچک ما سيب نداشت

" جواب زيباي فروغ فرخ زاد به حميد مصدق"

من به تو خنديدم

چون که مي دانستم

تو به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدي

پدرم از پي تو تند دويد

و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه

پدر پير من است

من به تو خنديدم

تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

بغض چشمان تو ليک لرزه انداخت به دستان من و

سيب دندان زده از دست من افتاد به خاک

دل من گفت: برو

چون نمي خواست به خاطر بسپارد گريه تلخ تو را

و من رفتم و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام

حيرت و بغض تو تکرار کنان

مي دهد آزارم

و من انديشه کنان غرق در اين پندارم

که چه مي شد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

روزی روزگاری پسرک فقیری زندگی می کرد که برای گذران زندگی و تامین مخارج تحصیلش دستفروشی می کرد.از این خانه به آن خانه می رفت تا شاید بتواند پولی بدست آورد.روزی متوجه شد که تنها یک سکه 10 سنتی برایش باقیمانده است و این درحالی بود که شدیداً احساس گرسنگی می کرد.تصمیم گرفت از خانه ای مقداری غذا تقاضا کند. بطور اتفاقی درب خانه ای را زد.دختر جوان و زیبائی در را باز کرد.پسرک با دیدن چهره زیبای دختر دستپاچه شد و بجای غذا ، فقط یک لیوان آب درخواست کرد.
  دختر که متوجه گرسنگی شدید پسرک شده بود بجای آب برایش یک لیوان بزرگ شیر آورد.پسر با تمانینه و آهستگی شیر را سر کشید و گفت : «چقدر باید به شما بپردازم؟ » .دختر پاسخ داد: « چیزی نباید بپردازی.مادر به ما آموخته که نیکی ما به ازائی ندارد.» پسرک گفت: « پس من از صمیم قلب از شما سپاسگذاری می کنم»
سالها بعد دختر جوان به شدت بیمار شد.پزشکان محلی از درمان بیماری او اظهار عجز نمودند و او را برای ادامه معالجات به شهر فرستادند تا در بیمارستانی مجهز ، متخصصین نسبت به درمان او اقدام کنند.
دکتر هوارد کلی ، جهت بررسی وضعیت بیمار و ارائه مشاوره فراخوانده شد.هنگامیکه متوجه شد بیمارش از چه شهری به آنجا آمده برق عجیبی در چشمانش درخشید.بلافاصله بلند شد و بسرعت بطرف اطاق بیمار حرکت کرد.لباس پزشکی اش را بر تن کرد و برای دیدن مریضش وارد اطاق شد.در اولین نگاه اورا شناخت.
سپس به اطاق مشاوره باز گشت تا هر چه زود تر برای نجات جان بیمارش اقدام کند.از آن روز به بعد زن را مورد توجهات خاص خود قرار داد و سر انجام پس از یک تلاش طولانی علیه بیماری ، پیروزی ازآن دکتر کلی گردید.
آخرین روز بستری شدن زن در بیمارستان بود.به درخواست دکتر هزینه درمان زن جهت تائید نزد او برده شد.گوشه صورتحساب چیزی نوشت.آنرا درون پکتی گذاشت و برای زن ارسال نمود.
زن از باز کردن پکت و دیدن مبلغ صورتحساب واهمه داشت.مطمئن بود که باید تمام عمر را بدهکار باشد.سرانجام تصمیم گرفت و پکت را باز کرد.چیزی توجه اش را جلب کرد.چند کلمه ای روی قبض نوشته شده بود.آهسته انرا خواند:
«بهای این صورتحساب قبلاً با یک لیوان شیر پرداخت شده است»

من بدون تو به يك پلك زدن خواهم مرد

در این روز های بی پایان

ذر این تنهای گرم و لطیف و خیس

به یادت اشک چشمانم را به عشق می بخشم

نسیم مهربان نگاهت رامیان اسمان دلتنگی با همه ی بهانه هام قسمت میکنم

راه پیداست

نگاه بی قرارم را عشقت می سپارم

بوسه اس گرم و تب داربا نسیم میاید

سه واژه ي جدا جدا

من و...

شب و...

هواي تو....

یه دنیا می بوسمت

دلم تنگ است

بیا ای روشن ای روشن تر از لبخند

شبم را روز کن در زیر سرپوش سیا هی ها

دلم تنگ است

در آن لحظه های سرد

که سرود عشقم

در لابه لای صخره های غم پرپر می شد

دلم در آرزوی شنیدن تو

نزدیک بود که بمیرد

دلم نمی خواهد آغوشم

از بی تو بودن پژمرده شود .

من بدون عطر حضور تو

خسته و فسرده ام...گریانم.

و اکنون که تمام شهر خوابیده اند

من در پی خواندن مثنوی چشمان مهتابیت

بیدارم و نگاهت را باران زده یافته ام.

مهسای عزیزم:

می خواهم که لبهایت همیشه بخندند

و دستهای لطیفت

همیشه آرام و عاشق بمانند

و بدن بیتا و نجیبت

همیشه گرم و عاشق بماند

همیشه پاک و مهربان بمانی

ای مهسای عزیزتر از عزیزترینم:

مرا بخاطر همه ی بدیهایم ببخش.

مهسای من،

یه فرشته ی عاشق و پاکه،که خدا برای دل تاریک من به من هدیه داده.

تا زندگیمو به بهشت تبدیل کنه.

خدایا همیشه از بدیا حفظش کن...

تو اینجایی

                   در قلب من.

ببین چگونه دستهای لطیفت

خواستگاه دل بیتابم شده است.

                         ومن ناگهان از سر هول

                      صورتت را می بوسم

و نگاه می کنم:

به موهای ابریشمین کنار گوشهایت

که از گوشه ی آبشار گیسوانت

مثل جوی کوچکی

نجابت عشق پاکت را

ترنم بهاری بخشیده است.

                          نگاه می کنم:

وقتی با قدم های کوچکت راه می روی

من به تن دست ناخورده ات

مثل تماشای یک صبح بهاری

            نگاه می کنم

و یقین دارم٬

که این تن بی همتای آسمانی

 هر صبح کنار دل خاکیم طلوع می کند

و شب ها در آغوشم آرام می گیرد.

ساعت کوکی قلبم

نبض دلتنگی می زند

و من گمان می کنم

که سالهاست که ندیده امت

ولیکن تقویم روی دیوار اتاق

فقط یک ماه و چند روز را می دهد نشان

و هوا گرفته و ابری است

و برگ درختان خسته و فسرده

افتاده بر زمین

مثل آسمان٬

دل من نیز می گرید

مثل باران...